Związki organiczne bezazotowe cz. 3

Gliceryna ulega następnie działaniu przeważnie pleśni, sole zaś kwasów opanowane zostają przez bakterie tlenowe, podobnie jak sole kwasów, powstałych z utlenienia cukrów i krochmalu, przy czym produktami ostatecznymi mogą być i tu również tak prosto związki chemiczne jak kwas węgłowy i woda, oraz łatwo przyswajalne sole mineralne.

Najbardziej zawiłym jest rozkład „błonnika” z tego choćby względu, że pod tą nazwą rozumiemy cały szereg ciał, o różnorodnej budowie i składzie chemicznym (błonnik zdrzewniały, skorkowaciały, właściwy i tp.), a co zatem idzie o różnej odporności na rozkładowy wpływ drobnoustrojów. Błonnik łatwiej poddaje się działaniu bakterii beztlenowych, przy czym rozkład odbywa się nader powolnie, powstaje przy tern cały szereg nader skomplikowanych ciemno-zabarwionych produktów przejściowych, stanowiących właśnie główny składnik humusu; w ostateczności zaś kwasy tłuszczowe, a z gazów, obok kwasu węglowego, znaczniejsze ilości gazu błotnego lub wodoru (fermentacja metanowa lub wodorowa). Beztlenowe drobnoustroje przygotowują prawdopodobnie grunt dla tlenowców, które po zobojętnieniu kwasów mogą wreszcie doprowadzić fermentację do ostatecznych produktów rozkładu tj. do kwasu węglowego i wody.

To Cię zaciekawi:

– pogotowie hydrauliczne poznań
– krawędziarka do blach